A kiedy jej zabraknie…

Czy macie takie strachy, na myśl o których czujecie się niemal sparaliżowani? Które już w samej wyobraźni powodują u was drętwienie ciała, szybszy oddech i ból, który wydaje wam się nie do przeżycia?
Ja wśród kilku takich strachów miałam także ten – babcia. Nie wyobrażałam sobie, że kiedyś może mi jej zabraknąć. Łączyła nas więź (już od dziecka) tak silna i wyjątkowa, że nie mogłam nawet myśleć o tym, że pewnego dnia odejdzie.
Ten dzień nadszedł wtedy, kiedy najbardziej jej potrzebowałam, kiedy najbardziej pragnęłam jej obecności przy sobie. Babcia odeszła dokładnie w dzień mojego terminu porodu Róży, pozostawiając mnie z dziurą w sercu tak wielką, że dopiero po paru miesiącach jestem w stanie o tym pisać. Czemu w ogóle to robię, zapytacie?
A ja odpowiem Wam, że od jakiegoś czasu pisanie jest dla mnie formą terapii. Dlatego pojawia się tu więcej wpisów osobistych, którymi dzielę się najczęściej z obcymi ludźmi, którzy jednak (wiem o tym dobrze) czują i przeżywają często dokładnie to samo.

Wczoraj moja babcia skończyłaby 89 lat. A dziś mój mąż po 4,5 miesiąca od jej śmierci pokazał mi to zdjęcie, które zrobił ukradkiem podczas (jak się później okazało) naszego ostatniego spotkania. Na tym zdjęciu babcia jakby już wiedziała, choć przecież nie mogła wiedzieć, podobnie jak żadne z nas, że za parę dni wyląduje w szpitalu, że po kolejnych kilku powiedzą nam, że ma raka i to z takimi przerzutami, że operacja raczej nie wchodzi w grę. Nie mogła wiedzieć, że choroba jest już tak zaawansowana, że za dwa tygodnie cicho, nocą, złodziej życia zabierze ją nam na zawsze. Nie mogła wiedzieć, że nie dotrzyma danego mi słowa i nie przywita Róży na tym świecie. A jednak patrząc na to zdjęcie, mam przedziwne wrażenie, że jednak to przeczuwała.

25 grudnia, w tym dniu czuła się gorzej niż zwykle, ale przecież parę dni wcześniej wszystko było ok, więc nikt nie przypuszczał, że sytuacja jest już tak tragiczna. Kiedy w szpitalu zrobili jej badania, każdy dzień przynosił gorsze wieści, a ona przygasała. Nikt nie miał odwagi zadzwonić do mnie i powiedzieć co jej jest. W końcu byłam tuż przed rozwiązaniem. Kiedy jednak moja siostra nie wytrzymała i powiedziała prawdę, płakałam tak bardzo, że myślałam, że pęknie mi serce, że nie wytrzymam tego bólu. Nie da się przygotować na śmierć tych, których kochamy. Nawet wtedy, gdy mają 89 lat i przeżyli kawał życia. I mimo, że wydaje się to bardziej „sprawiedliwe” niż nagłe odejście z powodu wypadku czy choroby osoby młodszej, to boli wciąż tak samo.

Babcia była dla mnie niemal jak mama. Kochała mnie tak bardzo, że kiedy mnie przytulała, wiedziałam, że oddałaby mi cały świat. Zawsze tak było.
W mojej rodzinie jednak (pewne nie tylko mojej) życie od zawsze zataczało krąg. Nie pamiętam przypadku, w którym ktoś się rodził, a ktoś inny z rodziny nie odchodził. Kiedy moja ukochana ciocia (siostra rodzona mamy) rodziła pierwsze dziecko, odchodziła jej babcia (mama mojej babci) – prawie w tym samym dniu. Frania nie mogła otworzyć oczu, żeby zobaczyć małą Edytkę. Ta historia na zawsze wyryła się w mej pamięci. Po ślubie mówiłam Andrzejowi – jak mam zajść w ciążę? A jeśli babcia odejdzie? Uspokajał, że nie może się przecież tak stać, że przecież to nie jest jakaś klątwa.
Ale tak się stało, a ja nie miałam nawet kiedy się wypłakać, kiedy pożegnać (w dzień pogrzebu byłam z małą Różą w szpitalu). Jednak wierzę, że wtedy, kiedy rodziła się moja córcia, kiedy po dwudziestu kilku godzinach wyjęli ją owiniętą pępowiną wokół szyi z tych zielonych wód, babcia była przy niej! I nie pozwoliła, by coś jej się stało.
Wierzę w to, że wszystko ma jakiś swój sens. Wierzę, że kiedy po kilku tygodniach wreszcie pojawiłam się na jej grobie w deszczowy pochmurny dzień i kiedy uroniłam pierwsze łzy, a wprost na moją twarz zaświeciło pośród ciemnych chmur słońce – była ze mną. Wierzę, że nikt nigdy nie odchodzi od nas tak na zawsze.
Babcia też w to wierzyła i tą wiarę zawsze we mnie krzewiła.
Miała pięć sióstr. Trudno uwierzyć, że wszystkie przeżyły wojnę, biedę, głód, a pierwsza z nich zmarła 2 lata temu w w wieku 90 lat. Trudno uwierzyć, że kolejne 3 siostry odeszły niemalże w tym samym czasie (grudniu i styczniu) w równie pięknym wieku: 84, 88 i 95 lat. Została jedna – najwspanialsza ciocia Blancia, która tęskni za nimi tak bardzo…

Zawsze myślałam sobie, że powinnam coś o Waci napisać. O tym jaka była życiowo dzielna! Ona też miała pięcioro dzieci. Pierwsza córka urodziła się bez gałek ocznych, chorowała na wszystkie choroby świata. Nie mogę nie wspomnieć o tym jak radziła sobie z piątką dzieci – cały czas pracując w salonie fryzjerskim. O tym jak w wieku czterdziestu kilku lat już raz pokonała raka, jak żegnała dziadka, którego także zabrał nowotwór, jak dobrym była człowiekiem stawiając innych (nigdy siebie) na pierwszym miejscu. Będę ją pamiętać podczas robienia najpyszniejszych gołąbków na świecie. Mam przed oczami jak prosi, by (koniecznie) 3 razy przemielić mięso na pierogi czy pasztet, jak piecze ciasteczka z dżemem, całuje mnie przesadnie mocno na pożegnanie i w końcu jak pyta o to, kiedy w końcu będę miała dziecko… (tyle lat o to pytała).
Myślę o Tobie każdego dnia babciu. I tęsknię. A w tym tekście żegnam Cię oczyszczając własne emocje, płacząc w ciszy i dziękując Bogu, że dał mojemu dziecku najlepszego opiekuna na świecie.
Piszę ten tekst, aby moja Róża, kiedy będzie gotowa mogła go przeczytać, zobaczyć Cię babciu moimi oczyma i zrozumieć siłę tej miłości.
Piszę go też dla was, byście wspomnieli tych, których bardzo kochaliście. Poszli na grób, zamówili mszę, zapłakali wspominając piękne wspólne chwile, pomodlili się w ciszy. Byście pamiętali.

Autor postu
Katarzyna Bigos
  • http://projekt-matka-polka.blogspot.com/ Projekt-matka-polka

    Kasiu bardzo mocne cię tule,strata bardzo bliskiej osoby jest okropna ,szczególnie wtedy kiedy mamy bardzo dobry.kontekt z ta osoba. Czytając Twoje słowa w głowie miałam mamę (tesciiwa) z którą żyłam 5 lat…o 5 lat za krotko. Ja również zabrał rak. walczyła ponad 25 lat z tym paskudztwem i do samego konca i nie mogę pogodzić się z tym ,że poszła na rutynowe badania i już nie wrocila i mam bardzo duży żal do siebie ,że nie mogłam się z nią pożegnać osoboscie. Tak jak nigdy nie choruje tak tego dnia bardzo mocno mnie rozłożylo i po prostu nie mogłabym wejść do szpitala,odeszła 8marca…mijają 2 lata a łzy po prostu lecą same a serce cierpi bo nie miała szans już poznać mojego drugiego dziecka…

    Jednak….masa wspaniałych i ciepłych wspomnień w sercu mam i Ty też i to jest najpiękniejsze.

  • http://polishwife.pl/ Polish Wife

    Bardzo ważny wpis. Moja babcia, z którą miałam bardzo dobry kontakt całe życie, po cieżkim chorowaniu odeszła 2 lata temu, a ja nadal mam wrażenie, że to niedawno. Tak bardzo chciałabym, żeby zobaczyła jak mi się ułożyło życie, poznała mojego narzeczonego… żeby porozmawiać z nuią bo najmądrzejsza kobieta jaką znam, zaradna życiowo. jeśli ktoś ma takie starsze, doświadczone kobiety obok – doceniajcie to! poświęćcie im czas, bo to jest najcenniejsze.

  • Tatiana

    30 wrzesnia ub. Roku zmarł mój dziadek…chorowal na raka. Po 2 latach przegral ta walke… wiedzial co go czeka. Ostatnie 2 tygodnie Jego zycia jeździłam codziennie do niego łamiąc wszystkie przepisy bo bałam sie że nie zdążę…zostawialam męża z 2 synów (3 letnim i 6miesiecznym), ktory dopiero co wrocil z pracy…pamietam jak płakałam w samochodzie przed wszystkimi. Ostatniego wieczoru przyjechalam po 20:00 nie moglam nie przyjechac… tego wieczora Dziadek przyjal ostatnie namaszczenie… o 3 w nocy zmarl… tesknie za nim… czas wcale nie leczy… strata boli caly czas tak samo

  • http://elle-elle.blog.pl Judyta

    Siedzę w pracy, czytam Twój tekst i płaczę rzewnymi łzami… Mam podobną relację z Babcią i nie wyobrażam sobie, że kiedyś może jej nie być! Była ze mną podczas gdy zmagałam się z depresją i tylko jej zawdzięczam, że żyję. Jak powiedziałam, że chcę połknąć wszystkie tabletki jakie mam dzwoniła do mnie codziennie z różnymi pytaniami totalnie niezwiązanymi z chorobą, tylko po to by sprawdzić czy żyję… Niestety teraz ona potrzebuje pomocy specjalisty, na którą nie chce się zgodzić, a ja mogę patzreć i bezradnie rozkładać ręce i denerwować się… Jedno wiem na pewno, moja przyszła córka będzie miała imię po Babci! :)
    A Ciebie Kasiu przytulam bardzo mocno, bo mogę sobie tylko wyobrazić co czujesz… Jednak wierzę, ze Twoja Babcia siedzi na chmurce i patrzy na Ciebie i na Różę i będzie się Wami opiekować zawsze. :*

  • Kasia Em

    Mamy tak podobną historię, niemal identyczną z babciami, że to aż niemożliwe. Nawet umarły w tym samym wieku! Jaki zbieg okoliczności. Czuję to samo, co ty.

  • Magdalena Chojnacka

    Też miałam taką najukochańszą na świecie babcię, wychowała mnie niemalże i zawsze byłam z nią b blisko. Byłam przy niej gdy dostała udaru, strach myśleć co by było gdyby mnie tam nie było w odwiedzinach, a tak dostałysmy jeszcze trochę czasu razem, za mało niestety.
    Babcia wraca do mnie raz na jakis czas . Zawsze tak samo , śnię ze się spotykmay u nas w mieszkaniu ( a mieszkanie odziedziczyłam po niej i po dziadku) . Zawsze tak samo wchodzę do domu a tm ona …pytam co tu robisz a ona, ze tęskniła, więc wróciła na chwilę :) ….
    Nie poznała moich synów, ale wierze ze patrzy na nich z góry i kocha jak mnie kochała